Φιλελευθερισμός VS Κρατισμός!

"...Είναι αμφίβολο εάν το σχεδόν ένα εκατομμύριο των ανέργων και οι εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίοι του ιδιωτικού τομέα, θύματα συνεχόμενων κρατικών φοροεπιδρομών, εκπροσωπούνται από κάποιο πολιτικό σχηματισμό. Γιατί το πρόγραμμα ενός τέτοιου πολιτικού σχηματισμού θα όφειλε να υπερασπιστεί ενεργά τα συμφέροντα αυτών που έχουν θυματοποιηθεί από την κρίση και την κρατική φοροεπιδρομή. Και οφείλει να αντιπαρατεθεί στους πολιτικούς εκφραστές αυτού του τμήματος της ελλαδικής κοινωνίας το οποίο έχει χτυπηθεί λιγότερο από την κρίση λόγω της κρατικής προστασίας προς αυτό...."

http://www.ekathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_2_01/10/2011_457882

Κυπριακή διάλεκτος - Π - Ας τη γνωρίσουμε καλυτερα!...

Π.
Πανωφόριν: Το παλτό.
Πασκίζω: Προσπαθώ. "Επάσκιζεν να φτάσει στο παραθύριν-της!..."
Πελλός, πελλάρες: Τρελλός, τρέλλες ("Ο πελλός θέλει τον αντίπελλόν-του", αντίστοιχο του αρχαίου "πάσσαλος πασσάλω εκκρούεται")
Περατικός: Ο ξένος, από ξένο μέρος, από πέρα!
Πετάσιν: Ο χαρταετός. (Από το πετώ).
Πλάσμα: Ατομο, ανθρωπος. "Να είσαι καλόν πλάσμα" = Να είσαι καλός άνθρωπος.
Ποδίνες: Υποδήματα ψηλά, μπότες.
Πο'λα σ' έλα (;): Παντού. ("Εσταξεν-τα πο'λα σ'έλα" = Τα έσταξε παντού).
Πολλοπάητος, πολλοπάητη: Ο πολύπειρος (πολυπερπατημενος). Συνήθως με κακή έννοια, πονηρός, καταφερτζής.
Πολογιάζω: Αποχαιρετώ, διώχνω, αποπέμπω. "Ηταν άσωτος τζιαι επολογιάσαν-τον" = Ηταν άσωτος και γτον έδιωξαν.
Πολογιαστός (χορός): Ο τελευταίος χορευτικός ρυθμός σε πανηγύρια, εκδηλώσεις. Ο χορός του αποχαιρετισμού.
Πολοούμαι: Αποκρίνομαι, απαντώ. ("Τζιαι επολοήθην τζι είπεν-του..."
Πόμεινε: Περίμενε (από το υπομένω)("Πόμεινε" = Μην βιάζεσε)
Ποσπάζουμαι: Τελειώνω (Από το αποσπώμαι), ανακουφίζουμε.
Ποσπασιά: Τελειωμός, ανακούφιση. ("Πο' να φέρει στον καθέναν τζαι χαράν τζαι ποσπασιάν", Δημήτρης Λιπέρτης).
Ποσταμένος: Κουρασμένος! "Νοιώθω πολλά ποσταμένος που την πολλήν δουλειάν".
Ποταβρίζουμαι: Απλώνω τα χέρια για να φτάσω κάτι. ("Ελα πιον τζαι ποτάβρισε τα χεροπάλαμά-σου, μέσα να δώσουμεν σαν πριν, ν α κάμουμεν τζαι μεις Λαμπρήν, τζαι σου με τα παιδκιά-σου", ( Η Κύπρος Στην Ελλάδα), Δημήτρης Λιπέρτης).
Πυρά: Ζέστη (Στην Κύπρο κάμνει πολλήν πυράν (ζέστη) το Καλοκαίρι)


http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_12/12/2010_425276

Μια ελπιδοφόρα προοπτική - [Κωστής Παλαμάς - Από το "Δωδεκάλογο του γύφτου"]

"Μ΄όλα-σου θα ζει τα χαμηλά!
Με καμιά-σου δεν θα ζει Μεγαλοσύνη!
Κι οι προφήτες που θα προσκυνά,
νάνοι κι αρλεκίνοι!
Και σοφοί-του και κριτάδες,
τ΄άδειου λόγου οι τροπαιούχοι,
και διαφαντευτάδες, κυβερνήτες-του,
οι ευνούχοι!"
(Κωστής Παλαμάς)

Αυτά έγραφε ο Παλαμάς το 1930 - 40!...
"Ζητείται Ελπίς!"

Οταν ο Παλαμάς έγραφε αυτά, κατέληγε με την Ελπίδα πως,
"θα γδυθείς της αμαρτίας το ντύμα,
και ξανά κυβερνημένη κι αλαφρή,
"θα αισθανθείς να σου φυτρώνουν,
ω χαρά, τα φτερά,
τα φτερά τα προτινά-σου τα μεγάλα!"

Αρα, ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ...

Γιατί όμως καταλήξαμε εδώ;
Πού ειναι η "χαμένη τάξη" του Νίκου Δήμου; (Η μεσαία, αστικοφιλελεύθερη τάξη;)
Οι σοσιαλιστές την "κρατικοποίησαν" (ο ολοκληρωτικός κρατισμός, η ασφυξία της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας, τα ρετιρέ των ΔΕΚΟ), οι φιλελεύθεροι (;) "παραιτήθηκαν" από τις ιδεολογικές μάχες. Οι αριστεροί μάχονται για την αναγέννηση του ... υπαρκτού σοσιαλισμού (με ... έδρα την Ελλάδα).

Χρειαζόμαστε μια νέα αρχή. Στηριγμένοι στις δημιουργικές και παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, στη μεσαία τάξη, στην αστικοφιλελεύθερη ιδεολογία. Αυτή είναι η ελπιδοφόρα προοπτική για τα παιδιά-μας κυρίως.

Αστικοφιλελεύθερη Ιδεολογία!

Όταν αποτυγχάνεις να πείσεις την πλειοψηφία για την ορθότητα των αρχών και αξιών στις οποίες πιστεύεις δεν τις απαρνείσαι, δεν τις συγκαλύπτεις, δεν τις νοθεύεις!... Προσπαθείς να τις κάνεις πιο κατανοητές και δελεαστικές με επιμονή, υπομονή και κυρίως με τη συμπεριφορά-σου!...
Μεσαία τάξη, η ραχοκοκκαλιά της Κοινωνίας, ("η χαμένη τάξη" κατά το Νίκο Δήμου): Στηρίζεται στις δικές-της δυνάμεις για να παράγει και να δημιουργεί, δεν φθονεί όσους έχουν περισσότερα, ούτε όμως στερείται τα πάντα ώστε να βρίσκεται σε απόγνωση!

" Ο καυγάς είναι για το πάπλωμα", όπως λέει ο λαός. Και "πάπλωμα" είναι η διαχείριση της εξουσίας, δηλαδή, "όταν τα τρώνε όλοι μαζί" (κατά τον Πάγκαλο), ποιος θα "κρατά και το μαχαίρι και το πεπόνι!" Τώρα, μετά τη χρεοκοπία του συστήματος (και δυστυχώς και της Ελλάδος) ορισμένοι μιλούν για "κυβερνήσεις συνασπισμού". Ενώ, κάλλιστα θα έπρεπε να επιδιώξουμε να μειώσουμε το Κράτος και το ρόλο-του, ώστε να μην είναι ο μοναδικός άμεσος ή έμμεσος εργοδότης και διαχειριστής εξουσίας, πόρων και δικαιωμάτων.

Φιλελευθερισμός - Χρειάζεται μια νέα αρχή!

Καλύτερο Κράτος είναι το μικρότερο Κράτος... Όλα τα άλλα είναι "προφάσεις εν αμαρτίαις" και υπεκφυγές. Η χώρα χρεοκόπησε λόγω του Κρατισμού ("όλοι μαζί τα φάγαΝε" κατά τον Πάγκαλο.) Χρειάζεται μια Νέα Αρχή, όχι μία από τα ίδια. Να στηριχθούμε στις δημιουργικές και παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, στη μεσαία τάξη, μακριά από τον εναγκαλισμό του Κρατισμού! Προσοχή στο "Μανωλιό όταν βάζει τα ρούχα-του αλλιώς"!

ΚΥΠΡΟΣ: Μια μικρή κουκίδα Ελλάδας στο χάρτη!

ΚΥΠΡΟΣ: Μια μικρή κουκίδα Ελλάδας στο χάρτη, (καθοιμαγμένη και διχοτομημένη από την εισβολή του Αττίλα), διαπρέπει χάρη στην ισχυρή αστική-της τάξη!

1. Ο Κύπριος Χριστόφορος Πισσαρίδης βραβεύεται με το Νόμπελ Οικονομίας 2010.
2. Η Κυπριακή Οικονομία ανταπεξέρχεται με επιτυχία στην παγκόσμια οικονομική κρίση!
3. Τέσσερα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια λειτουργούν ήδη στην Κύπρο.
4. Στο δεκαπενταμελές συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) (ο πανευρωπαϊκός ΕΦΕΤ) βρίσκεται εκπρόσωπος της Κύπρου!

Χάρη στην ισχυρή και δραστήρια αστική-της τάξη, η Κυπριακή Κοινωνία κινείται, παράγει και δημιουργεί!...

Είναι ύβρις και (πρόσχημα) ο μύθος, πως η καλύτερη κοινωνικοοικονομική κατάσταση της Κύπρου οφείλεται στην ...αποικιοκρατία! Ισα ίσα. Για τους Κύπριους, η αστικοφιλελεύθερη ιδεολογία αποτελούσε την έκφραση του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και της Χριστιανικής Ηθικής. Αυτό, δηλαδή, που και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θεωρούν σαν ιδανικό προς μίμηση!

Κρατισμός - Φιλελευθερισμός - Αστική τάξη.

Περιληπτικά & με γενικότητες, ο κρατισμός σαν οργάνωση κοινωνίας υπάρχει εδώ και αιώνες, από τις πόλεις - κράτη, μέχρι τα θεοκρατικά καθεστώτα, τα απολυταρχικά, τα δεσποτικά κοκ. Ο φιλελευθερισμός σαν ιδέα, ξεκίνησε (την εποχή του διαφωτισμού) όταν οι αστοί, απόκτησαν στοιχειώδη οικονομική ανεξαρτησία, αλλά και μόρφωση, και στηριζόμενοι στις αρχές & αξίες του κλασσικού ελληνικού πολιτισμού και τα ανθρωπιστικά ιδεώδη των μονοθεϊστικών θρησκειών. Επιθυμία-τους υπήρξε να διεκδικήσουν ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα από τους ηγεμόνες, αλλά και κράτος δικαίου (πχ Μάγκνα Κάρτα - Ιωάννης ο Ακτήμονας, "Το Πνεύμα των Νόμων" - Μοντεσκιέ, κα). Η Γαλλική Επανάσταση είχε ως συνθήματα το "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ - ΙΣΟΤΗΣ - ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ". Η αντίδραση των δεσποτών υπήρξε η "οργάνωση" του Κράτους με τη βοήθεια γραφειοκρατών (burocrats, οι Γάλλοι εφηύραν τη ... γραφειοκρατία). Από τότε, πότε ρυθμίζουν οι γραφειοκράτες με εντιμότητα (αλλά πάντα επιδιώκοντας ένα ελάχιστο αποτέλεσμα) είτε, χειρότερα, αν εμφορούνται από απληστία και αρπακτικότητα (διεφθαρμένοι) ή ιδεοληψία (οπαδοί ολοκληρωτικών ιδεολογιών) αγωνίζονται να αποτρέψουν τους δημιουργικούς και παραγωγικούς πολίτες να διακριθούν, εν ονόματι μιας ισοπεδωτικής λογικής.
Φιλελεύθερο πολίτευμα, είχαμε στην κλασική εποχή στην Αθήνα - "Η Εκκλησία του Δήμου" (μόνο για τους Αθηναίους Πολίτες βέβαια).
Σύμφωνα με το γενάρχη το νέου φιλελευθερισμού, τον Άνταμ Σμιθ, "Όταν κάποιος επιδιώκει το δικό-του καλό, κάποιο "αόρατο χέρι" τον σπρώχνει να κάνει ταυτόχρονα καλό και στο κοινωνικό σύνολο". Στον 20ο αιώνα, με αμφιταλαντεύσεις, υπήρξαν απόπειρες φιλελευθεροποίησης, αλλά κυρίως υπήρξε η συντριβή του ολοκληρωτικού υπαρκτού κρατισμού - σοσιαλισμού.
Σε κάποιο ταξείδι-μου στην Αγγλία (Bradford), διάβασα στην είσοδο ενός κτηρίου το σύνθημα - προτροπή "Industry - Progress - Humanity". Το ερμήνευσα πως, με τη δημιουργική προσπάθεια, επέρχεται η Πρόοδος, που με τον Ανθρωπισμό, διοχετεύει την ευημερία στους Πολίτες! ("Δημιουργία - Πρόοδος - Ανθρωπισμός").
Ο νομπελίστας Μίλτον Φρίντμαν, παραφράζοντας τα λόγια του Άνταμ Σμιθ, και έχοντας υπόψη τους γραφειοκράτες - κρατιστές, είχε πει: "Όταν κάποιος επιδιώκει το δημόσιο καλό, κάποιο "αόρατο χέρι" τον σπρώχνει ταυτόχρονα να ...φροντίζει για το δικό-του συμφέρον!..."
Στη χώρα-μας, η γραφειοκρατία παραμένει Κράτος εν κράτει (Κράτος που θέλει να παίζει το ρόλο Θεού - Πατέρα & Μπακάλη), και εξουθενώνει κάθε δημιουργικό & παραγωγικό πολίτη. Ακόμη και πολλοί επιχειρηματίες, προτιμούν να είναι κρατικοδίαιτοι ("νταβατζήδες" αποκάλεσε ορισμένους από αυτούς ο Κώστας Καραμανλής, ίσως κατά τη γνώμη-μου ο πλέον "πεπαιδευμένος" Πρωθυπουργός που είχε αυτή η χώρα τον 20 αιώνα μέχρι και σήμερα. Το ότι κουράστηκε, δεν με εκπλήσσει καθόλου....)
Ο γνωστός συγγραφέας Νίκος Δήμου, έγραψε για τη "χαμένη τάξη" στην Ελλάδα, τη μεσαία, αστική τάξη δηλαδή, που είναι η ραχοκοκκαλιά μιας Φιλελεύθερης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Η αστική τάξη, είναι εκείνη που μπορεί να εξασφαλίζει τα προς το ζειν, με αξιοπρέπεια και με τις δικές-της δυνάμεις, χωρίς τα δεκανίκια του Κρατισμού, και ταυτόχρονα δεν στερείται τα στοιχειώδη, ώστε να γίνεται θύμα και άθυρμα των ολοκληρωτικών ιδεολογιών του φθόνου και του μίσους!... Αυτή η αστική τάξη, χρειάζεται κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, που δεν μπορούν, όπως φαίνεται να τη δώσουν τα κόμματα - διαχειριστές της Εξουσίας.

..........................

Οι γνώσεις, η τεχνολογία, διαρκώς μεταβάλλονται (αυξάνονται), εμπλουτίζονται, από την αρχή της παρουσίας του ανθρώπου στη γη. Ετσι, οι άνθρωποι και οι Κοινωνίες προχωρούν. Τα συναισθήματα όμως, παραμένουν αναλλοίωτα (αγάπη, μίσος, φιλοδοξία, χαρά της επιτυχίας, φθόνος κλπ κλπ). Από αυτά τα συναισθήματα μπορούμε να επιλέξουμε, ώστε να δημιουργήσουμε την κοσμοθεωρία - ιδεολογία οργάνωσης της Κοινωνίας: Πχ Φιλελελεύθερη Αστική Δημοκρατία ή Ολοκληρωτισμός;